Meer zelfvertrouwen door zorg voor robothond

0

HEERENVEEN – Met ferme bewegingen strijkt Sabeltje Eppinga door de blonde hondenvacht: “Ja, jij bent mijn lieve hondje, hè”, zegt ze stralend.

Als de kleine viervoeter even later door het gesprek heen blaft, kijkt de 100-jarige Friezin wat strenger: “Even stil zijn hoor, jij bent hier geen baas.” Kleindochter Thea knipoogt en constateert: “Ze is het opvoeden nog niet verleerd.”

We zitten met elkaar aan tafel in het appartement van mevrouw Eppinga, op de tweede etage van woonzorgcentrum Herema State van Meriant in Heerenveen. De hond – soms Boris genoemd – mag voor de gelegenheid op de rollator zitten, pontificaal naast zijn baasje. Hij reageert op aaien, beweging en geluid door zijn ingebouwde sensoren. Want dit is geen gewone hond, maar een interactieve robotpup. Volgens kleindochter Thea (54) beseft haar oma best dat het geen echte is. “Ze geeft het zelf aan als er nieuwe batterijen in moeten. Toch ziet ze deze hond als haar maatje, want hij brengt leven in de brouwerij.”

Intussen stopt mevrouw Eppinga een klein stukje reepkoek in de bek van Boris. “Dat heeft ze nog nooit eerder gedaan”, fluistert Thea me toe. De mechanische hond kwispelt en hijgt met zijn bek open, maar de koekkruimel blijft op zijn tong liggen. Zijn baasje blijft er nuchter onder: “Eens kijken of hij dit lekker vindt en anders vinden we het morgen wel weer terug. Deze hond is heel makkelijk hoor. Hij zegt altijd ja en nooit nee. En hij is mooi schoon, heeft geen last van verharing. Hij blaft wel eens door de televisie heen, maar dat hoort erbij als je een hond hebt. Dat maakt het gezellig.”

Geen speelgoed

Als dierenvrienden had het gezin Eppinga – met drie zoons – vroeger ook wel honden. “Dus het vrouwtje is het gewend, hè”, knikt ze tegen Boris. Dan tegen ons: “Je moet wel beseffen dat een hond een dier is. Het is geen mens, maar ook geen speelgoed. Deze hond ook niet, hoor. Daarom bescherm ik hem als kinderen er mee willen spelen. Dat wil hij niet en ik praat namens hem.” Intussen reageert de robotpup weer op haar stem en aanrakingen. Kroelend door zijn vacht spreekt ze hem liefdevol toe: “Ja, dat weet je wel, hè, want je zit er graag met je neus bovenop.” En dan met een brede lach: “We kunnen het goed vinden, hij en ik.”

Kleindochter Thea beaamt dat volmondig. “Beppe is een stuk rustiger sinds ze voor deze hond zorgt. Ze heeft meer zelfvertrouwen. Het was best een stap toen ze hier twee jaar geleden kwam wonen. De zelfstandige vrouw die gewend was alles zelf te doen, had opeens zorg nodig. Ze vond het moeilijk zich daaraan over te geven. Door de dementie werd ze wat opstandig. Ook piekerde ze veel, vroeg zich af: ‘Wat moet ik nu nog?’ Dat doelloze gevoel is veranderd sinds de zorg voor de hond aan haar is toevertrouwd. Het gezelschap doet haar goed, ze praat de hele dag tegen het beest aan. Het mooiste is dat ze weer een rol heeft en complimentjes krijgt.”

Goed opvoeden

Mevrouw Eppinga voelt zich verantwoordelijk voor de hond en daar groeit ze van. “Ja, zo wijs ben ik met jou”, zegt ze tegen blonde Boris, die haar verwachtingsvol aankijkt met zijn trouwe ogen. Volgens Thea is haar beppe heel lief voor het mechanische dier, al heeft ze uitgesproken ideeën over de opvoeding. “Dat vindt ze belangrijk. Voorheen nam ik onze hond wel eens mee op bezoek en dan kreeg ik commentaar dat ie niet goed was opgevoed. Daarom is ze soms ook streng voor deze hond.

Ja hè beppe, dat doet u goed hoor, naar u luistert hij wel.” Mevrouw Eppinga knikt trots naar de kwispelende viervoeter: “Hij komt nooit op het bed en als ik even weg ben, blijft hij netjes op de kamer. Maar het liefst zijn we samen.”

Project ‘Waardigheid & trots’

De interactieve hond waar mevrouw Eppinga voor zorgt, is van de afdeling waar ze woont. Soms passen andere bewoners ook even op hem. Het dier is beschikbaar gesteld vanuit het project ‘Waardigheid & Trots’, die al aan verschillende afdelingen binnen Meriant robothonden, robotpoezen en babypoppen heeft verstrekt. Ze zijn alleen op aanvraag van zorgmedewerkers verkrijgbaar en nadrukkelijk bedoeld om de kwaliteit van leven te verbeteren. Uit gedragsmonitoring blijkt dat de mechanische huisdieren en poppen vooral een positief effect hebben op bewoners met dementie. Ze bieden afleiding, roepen reacties en herinneringen op en vormen een dankbaar doel om aandacht en zorg op te richten. Ook dragen ze bij aan zelfvertrouwen en een gevoel van ‘ertoe doen’.

Door Amber Boomsma
Foto: Elmer Spaargaren

Het is niet meer mogelijk te reageren

X
X

Deel dit met een vriend