Freek Harbers en Kirsten van Mook gaan naar de World Scout Jamboree in Amerika

Freek Harbers en Kirsten van Mook gaan naar de World Scout Jamboree in Amerika

0

HEERENVEEN – Je zit erbij om ervaringen voor het leven op te doen, zeggen ze. Om dingen te ondernemen, die je normaal gesproken niet zo snel doet.

Je leert je grenzen erdoor verleggen en op die manier jezelf beter kennen. Daarnaast is er een overtreffende trap mogelijk. Drie weken naar de Verenigde Staten van Amerika bijvoorbeeld, om wereldwijde bondgenoten tegen te komen, en open te staan te staan voor elkaars cultuur. Freek Harbers, assistent leider, en Kirsten van Mook (15) van Scoutingclub Polaris uit Heerenveen gaan komende zomer naar het World Scout Jamboree in West Virginia.

“Nog een paar maanden en dan zitten we opeens in een gebied zo groot als de stad Utrecht, waar alleen maar scouts lopen. Een gek idee. Dan ben ik een van de veertigduizend andere tieners die er, uit de hele wereld, allemaal samenkomen om bezig te zijn en andere culturen te leren kennen”, begint Kirsten van Mook. Ze is vijftien jaar en is, net als Freek Harbers, lid van Polaris, één van de scoutingclubs in Heerenveen. Samen gaan ze eind juli voor drie weken naar een internationale conferentie. Meer dan 180 nationaliteiten verzamelen zich in West Virginia. Daar ontpopt zich voor tien dagen een broednest van allemaal scouts in de leeftijd van veertien tot achttien jaar.

Een flink bedrag

“Ik heb er zoveel zin in”, zegt Kirsten. “We zijn al twee jaar bezig om deze reis voor te bereiden.” Die periode van twee jaar is vooral nodig om het geld voor de deelname en de reis bij elkaar te sparen. Freek en Kirsten moeten allebei 4500 euro betalen om mee te mogen. “Een flink bedrag. Veel van mijn vrienden begrijpen er niets van dat we er zoveel geld voor over hebben om drie weken naar het buitenland te gaan, maar iedere euro is het waard. Wie kan nou zeggen dat je op zo een jonge leeftijd al drie weken zonder ouders zo ver van huis bent geweest?” Je proeft aan Kirsten dat ze er zin in heeft, maar spannend vind ze het ook. “Verder dan Duitsland ben ik nog niet geweest en ik weet daarom nog niet goed wat me te wachten staat.”
Freek Harbers bevestigt die spanning. “Ik ben wel eens buiten Europa geweest, maar toen was ik nog klein. Dat is inmiddels een vage herinnering.” Voor hen allebei geldt dat de reis een bekroning is op hun ervaring bij de scoutingclub. “Het is heel fijn om hierbij te zitten. Je leert zoveel en je bent vooral lekker bezig”, aldus Freek. “Het is beter dan thuis zitten en bovendien leer je jezelf hierdoor beter kennen.”

Kirsten vertelt dat ze last heeft van hoogtevrees. “Al bij een van de eerste keren gingen we naar een klimpark. Ik dacht, mijn god, komt dit wel goed, maar de anderen hebben me overal doorheen geholpen. Daardoor heb ik geleerd op anderen te vertrouwen en een deel van mijn angsten te overwinnen.”

Altijd met een buddy op pad

Freek Harbers is in korte tijd assistent leider geworden. “In die rol help ik mee om mensen van de groep te begeleiden en een deel van de leiding uit te voeren. Een vaardigheid waarvan ik de rest van mijn leven profiteer.” Over een paar maanden behoren ze tot een groep uit het noorden van Nederland. De groep bestaat uit 36 leden en is een van de negentien groepen die Nederland vertegenwoordigt. “Als we eenmaal op locatie zijn, worden die negentien groepen niet bij elkaar gezet maar verspreid over alle andere groepen. Dat is bewust gedaan om zo groepen uit andere landen te leren kennen en iets van hun cultuur te leren”, vertelt Freek. “Met een gebied zo groot als Utrecht is het oppassen geblazen de weg niet kwijt te raken. We moeten daarom altijd met een buddy op pad. Het hele terrein beschikt over WiFi. Op die manier is iedereen bereikbaar. Alles wordt geregeld met QR-codes. Met je telefoon kun je die scannen en zo krijg je informatie op je scherm over de activiteit. Ook de boodschappen worden op die manier gedaan. We krijgen een aantal punten per dag en met die codes kunnen we betalen.”

Lopen op Times Square

Een ander hoogtepunt waar Kirsten veel zin in heeft, is de zogenaamde nareis. Na het tiendaagse evenement gaan alle groepen naar Washington en New York. Iedere groep volgt apart van elkaar een tijdschema om beide steden te bezichtigen. “En dan loop ik zo meteen over Times Square. Ik ben daar zo nieuwsgierig naar. Torenhoge gebouwen om me heen, dat moet een fantastisch gevoel geven.” De voorpret is al volop aanwezig. “Soms, als ik vriendinnen hoor praten over hun vakantieplannen, en me dan weer besef wat ik zelf ga doen. Dat voelt heerlijk en tegelijk denk ik dan ook, mijn god, waar ben ik aan begonnen?”

Het duurt nog even voordat het zover is. Vandaag moeten ze beide nog helpen met het opruimen van de palen die de rest van de scoutingclub zo pas heeft gebruikt voor wat men hier een ‘pionier’ noemt. Een pionier is een term binnen de scouting, die een ‘speltak’, een leeftijdscategorie, aanduidt. In dit geval vormen de palen een soort van speeltoestellen. Eén van de toestellen staat nog. Kirsten en Freek klimmen in de band. Een ander lid pakt het touw en windt het toestel op met beiden er in. Wanneer het touw los wordt gelaten, draaien Kirsten en Freek rond als in een zweef. Beiden lachen. Ze genieten volop van hun scoutingclub.

Door Albert Bouwman

Het is niet meer mogelijk te reageren

X
X

Deel dit met een vriend