Gertjan Verbeek: “Er komt altijd weer wat op je pad”

0

HEERENVEEN – Hoe is het nu met Gertjan Verbeek? Deze en nog een aantal vragen stelden we de oud-voetballer en trainer van sc Heerenveen, vlak na de jaarwisseling.

Aanvankelijk zouden we het interview bij Verbeek thuis in Dalfsen doen, maar een dag voor het gesprek belde Gertjan of we er ook bezwaar tegen hadden om in Heerenveen af te spreken. We hadden geen bezwaar, het scheelde weer een autorit van twee keer een uur. “Laten we het gesprek bij Het Gerecht doen!” stelde Verbeek voor. Aldus geschiedde.

Komen we je toch weer op bekend terrein tegen. Wat heb je met Heerenveen?

“De eerste twintig jaar van mijn leven ben ik opgegroeid in Enschede en daarna heb ik 35 jaar in Friesland gewoond, met name in Heerenveen en omstreken. De reden dat ik ooit naar Heerenveen gekomen ben, was mijn studie aan het CIOS. Vervolgens kwam ik bij sc Heerenveen terecht, waar ik bij elkaar opgeteld 25 jaar in allerlei functies betrokken ben geweest. Eerst als voetballer en later als fulltime trainer, van jeugd- tot hoofdtrainer. Dat tijdperk heb ik afgesloten omdat ik een ambitie had om ooit in het bos te wonen en die kans is in Friesland niet al te groot. Ik heb daarna een stuk bos in Dalfsen gevonden, waar ik ook nog mocht bouwen. Dat kwam dus op mijn pad en het beviel zo goed, dat ik verhuisd ben. Mijn situatie is de laatste jaren ook veranderd. Ik was altijd onderweg, het was niet zo belangrijk waar mijn bed stond. Nu ik een vrouw en kind heb, is thuis een plek om tot rust te komen en een rustpunt te vinden en dat hebben we gevonden in Dalfsen.”

Heeft het gezinsleven jou veranderd?

“Je bent wie je bent. Niet de persoon Gertjan Verbeek is veranderd, die blijft dezelfde. Je leven verandert. Vroeger kon het mij niet schelen waar ik sliep, toen werd ik intensief opgeslokt door het werk. Tegenwoordig wil ik wel snel naar huis, omdat je graag bij je gezin wilt zijn. Dat is nieuw voor mij. Dat heeft met verantwoording te maken en ik vind dat hartstikkene fijn. Je kunt het vrijgezellenbestaan wel idealiseren, maar er waren momenten bij dat het minder leuk was. Als je thuis komt in een leeg huis; je hangt twee uren voor de tv en gaat naar bed. Ik ontbeet en at nooit warm thuis, ik had gewoon een plek om te slapen. Ik moet nu ergens rekening mee houden en je moet overleggen, dat was ik ook niet gewend en dat is nog altijd wennen.” Na die laatste opmerking volgt er een bescheiden lach.

Nu we het toch over het gezinsleven hebben, wat voor vader ben jij?

“Ik ben geduldig en zorgzaam. Ook duidelijk. Ja is ja, en nee is nee. Ik geef graag structuur. Ik denk nooit in problemen, altijd in oplossingen. Voor vrouwen schijnt dat niet altijd handig te zijn. Zo lang ik denk dat het wel kan, doe ik het. We hebben vorig jaar geskied, toen had ik de kleine meid in zo’n zak voor op de buik. Een heleboel mensen verklaarden mij voor gek, maar ik ben natuurlijk ook niet achterlijk. Ik kan goed skiën en ik ga dan natuurlijk niet met een noodgang naar beneden, ik ski dan met alle liefde en voorzichtigheid. ‘Kan niet’ komt niet in mijn woordenboek voor. Ik ben een keer mee geweest naar het consultatiebureau, toen had ik de kleine voor op de fiets. Ze vonden eigenlijk dat dat niet kon. Was de eerste en laatste keer dat ik er ben geweest. Mijn vriendin en ik hebben de taken wel verdeeld. De ene keer past zij op, de andere keer doe ik dat. Het is niet allemaal strak geregeld. Onze dochter Sinne, in maart wordt zij twee jaar, gaat naar de crèche. Wij vinden het belangrijk, dat zij zich sociaal ontwikkelt, dat ze niet alleen omringd is door volwassen. Maar we hebben haar graag om ons heen.”

Mis je het, dat je nu al tien maanden niet meer dagelijks op het veld staat als trainer?

“Ik zit wel op een kruispunt in de zin van als ik wat anders wil, dan moet ik opschieten. Ik word deze zomer 57, als je wat anders wilt, dan heb je nog tien jaar te gaan. De vraag is overigens of ik dat wil tot mijn 67ste. Ik heb altijd gezegd, dat ik rond mijn 60ste de keuze wil hebben, want je weet nooit hoe lang je nog hebt, daarna. Ik verveel mij geen moment, ik heb heel veel hobby’s. Ik heb wel structuur in mijn leven, het is klussen of sporten. Mijn dagen en weken zijn snel vol gepland. In de weekenden heb ik mijn bezigheden als voetbalanalist bij Fox. In die zin mis ik het trainerschap niet, maar ik was wel jaren lang gewend de adrenaline te voelen van de wedstrijdspanning, het omgaan met een groep. Alles heeft z’n voor-en nadelen. Het grote voordeel is, dat mijn leven nu niet meer bepaald wordt door mijn werk, dat ik er nu zelf invulling aan geef.”

Voel jij je werkeloos?

“Nee, ook nooit gehad. En ik doe bij Fox natuurlijk nog de analyses.”

Zoek je werk?

“Ik zoek werk in mijn directe omgeving in de zin, dat ik aan het klussen ben, ik ben altijd bezig. Ik ben niet aan het solliciteren of zo. In onze branche is het zo, dat wanneer je moet gaan solliciteren, het dan lastig wordt. Als ze mij nodig hebben, dan weten ze mij te vinden. Ja toch? En anders maar niet. Ik ben niet afhankelijk van de voetballerij, dat is wel mooi.”

Heb je nog contact met de mensen van sc Heerenveen?

“Natuurlijk, van vroeger uit. Ik ben altijd contact blijven houden met Foppe de Haan, met Riemer van der Velde, met Yme Kuiper en met Henk Hoekstra. Ze wonen allemaal in de buurt. Elk jaar ben ik tijdens het skûtsjesilen bij Riemer en Annie. Maar die contacten heb ik ook met Jan Smit, de oud-voorzitter van Heracles, en met Toon Gebrands, algemeen directeur van AZ. Allemaal mensen waar ik prettig mee heb samengewerkt.”

Hoe kijk je nu tegen sc Heerenveen aan?

“Dat er weer een hoop onrust is en dat de mensen zich zorgen maken, en terecht. Er sijpelen steeds meer berichten door dat het financieel niet goed gaat. Ik ben dit seizoen ook een paar keer naar het stadion geweest en dan zie ik ook dat de tribunes niet meer erg bezet zijn. Verder heb ik begrepen, dat de sponsoring gekrompen is. En als ik naar het voetballen kijk, dan heb ik wel eens een leuker Heerenveen zien voetballen, betere artiesten dan dat er op dit moment op het veld staan. Ik denk dat de waarde van het elftal aan het afnemen is.”

Wat mis jij op dit moment bij sc Heerenveen?

“Ik vind dat Heerenveen zijn identiteit en herkenbaarheid kwijt is. Heerenveen was altijd de knuffelclub van Nederland, iedereen had wel sympathie voor Heerenveen. Dat is Heerenveen de afgelopen jaren kwijt geraakt, door alle onrust die er geweest is. Daar heb ik geen oordeel over, omdat ik er niet bij ben geweest. Ik las laatst een artikel dat er meer dan vijftig bestuursleden de revue hebben gepasseerd, dat zegt genoeg over de onrust. Dat is weinig stabiel en dat is nooit goed voor een organisatie. Als ik er kom, loopt iedereen er te klagen, dat is heel vervelend. Dan beginnen ze over vroeger. Niet dat toen alles beter was, maar je moet mensen wel een worst voorhouden. Kortom, ik nu mis het ‘wij-gevoel’ bij sc Heerenveen.”

Hoe is het nú met Gertjan Verbeek?

“Het jaar 2018 was een bewogen jaar en op voetbalgebied niet positief. Dat je tussentijds bij een club begonnen bent met de beste bedoelingen, en dat je dan voor het einde van de competitie al weer ontheven wordt van je taken, dat komt dan wel effe binnen. Als je op sociale media met de dood bedreigd wordt, dan is dat negatief, en dat hakt er wel in. Mijn vriendin had het daar best moeilijk mee, zij maakte dat voor het eerst mee. En omdat zij er last van had, had ik er ook last van, al heb ik een brede rug. Social media horen er bij, maar doodsbedreigingen natuurlijk niet! Gelukkig kreeg ik ook veel steun van mensen. Daar komt bij dat je eens wat vaker op vakantie kunt. We zijn dit jaar ook weer op Oerol geweest, vaste prik met Jan de Jonge en Pieter Bijl en de vrouwen. Verder word ik veel gevraagd voor lezingen, daar heb ik nu meer tijd voor. Ik vind dat ook leuk. Nogmaals, ik heb mij nog geen dag verveeld.”

En, tot slot, hoe wordt 2019…?

“Laat maar komen! Er komt altijd weer wat op je pad. Ik zal keuzes moeten maken, maar ik heb al uitgelegd dat het niet moeilijk voor mij is. Pas geleden kreeg ik nog een kans om naar Zuid-Afrika te gaan, maar dan heb je ook te maken met vrouw en kind. Als ik alleen was geweest, had ik waarschijnlijk al in Zuid-Afrika gezeten. Als ik wat ga doen, moet het totaalplaatje kloppen.”

Door Henk van der Veer

Het is niet meer mogelijk te reageren

X
X

Deel dit met een vriend