Alex Karakhanian: “Ik wil mensen inspireren met mijn muziek”

Alex Karakhanian: “Ik wil mensen inspireren met mijn muziek”

0

HEERENVEEN – Dertien jaar oud was rapper/zanger en regisseur Alex Karakhanian toen hij met zijn vader vluchtte uit zijn geboorteland Armenië.

Voor zijn familie was de situatie zo nijpend dat er geen andere uitweg was. Via Rijswijk, Sneek en andere omwegen woont de 34-jarige Alex tegenwoordig in Heerenveen. Met zijn gezin, vrouw en drie kinderen, voelt hij zich hier thuis en daarvoor is hij Nederland ontzettend dankbaar. Een vraaggesprek bij hem thuis waar de zelfgemaakte koekjes al op de tafel klaar staan.

Waarom ben je gevlucht uit Armenië?

In 1991 viel de Sovjet-Unie uit elkaar en de situatie in Armenië werd er daardoor niet bepaald beter door. Armenië was, zeker in die periode, een behoorlijk corrupt land en de dienstplicht was streng en meedogenloos. Jonge jongens in het leger werden vaak onvoorbereid de oorlog ingestuurd met buurland Azerbeidzjan en kwamen in een kist weer terug. Dat vooruitzicht wilde mijn vader zijn drie zonen besparen. Mijn oudste broer ging naar de universiteit en kreeg in eerste instantie vrijstelling. Mijn middelste broer vertrok naar familie in Rusland toen hij achttien werd om de dienstplicht te ontlopen. Bij ons thuis kwam het leger hem toen zoeken, maar hij was er niet. Ze intimideerden ons met pistolen. In alle stilte zijn we vervolgens gevlucht. Mijn moeder ging naar Georgië en wij gingen naar Nederland om hulp. Het was voor ons gezin te gevaarlijk geworden in Armenië.

Hoe ging je daar mee om?

Voor mij was het vooral een groot avontuur. Ik kan goed leren en pas me snel aan. Ik kon me binnen enkele maanden al goed redden met de Nederlandse taal. Nederland ving mij en mijn vader en later ook mijn moeder fantastisch op. Ik maakte vrienden en ging via een internationale schakelklas uiteindelijk via het MBO naar het HBO en maakte mijn opleiding Communicatie en Multimedia Design in vier jaar af. Ik heb nog nagedacht om een master te doen, maar ik was wel klaar met leren.

Wat voor jongen was je in Armenië?

Ik denk vooral een creatieveling, maar wel iemand die zijn emoties moeilijk kon uiten. Net zoals heel veel andere jongens hield ik van voetbal. Ik speelde piano, maar dat was omdat het moest van mijn ouders. Ik vond daar echt niks aan. Ik was wel creatief, maar daar moet je in Armenië mee oppassen, want je wordt al snel als ‘anders’ gezien. Hier in Nederland kan je zijn wie je bent, maar in Armenië niet. Daar telt status heel erg en stel je niks voor als je geen geld hebt, dat was ik me toen al wel bewust.

Voel je je een Nederlander?

Ja, zonder twijfel. Meer zelfs dan dat ik me Armeen voel. Ik woon hier al twintig jaar en voel me verbonden met Nederland. Ik kan hier mezelf zijn en doen wat ik wil. Ik heb trouwens ook alleen maar een Nederlands paspoort en ben sinds ik hier woon nog geen een keer terug geweest.

Inmiddels ben je getrouwd met een Armeense. Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?

Toen ik in Heerenveen kwam wonen hoorde ik dat hier een AZC was. Dat was in 2000. Ik ben daar toen in een opwelling naar toe gegaan om te kijken of er meer mensen uit Armenië in Heerenveen wonen. Daar kwam ik haar tegen en eigenlijk was ik op slag verliefd. Uiteindelijk duurde het vijf jaar voor ik dat tegen haar durfde te zeggen. Inmiddels zijn we al weer bijna negen jaar getrouwd en hebben we drie kinderen. Ik vond het heel moeilijk om mijn emoties te uiten, nog steeds wel eigenlijk. Mijn vrouw is eigenlijk de reden dat ik me ben gaan toeleggen op de muziek.

Hoezo?

Om mijn emoties toch kwijt te kunnen begon ik te schrijven en dat ging best wel goed. Ik zocht daarbij programmaatjes bij om mijn teksten instrumentaal te ondersteunen en al snel had ik mijn eerste track. Die was nog niet echt van goede kwaliteit, maar ik leerde snel en werd steeds beter. Waar anderen zich ontspanden met een biertje op het terras deed ik dat met schijven. Ik schreef een nummer over haar, maar ze wist dat natuurlijk niet. Later heb ik dat wel verteld en laten horen en ze vond het super goed.

Doorbreken als artiest je grote droom?

Absoluut, maar niet ten koste van alles. Ik heb best al wat leuke dingen gedaan hoor, maar behoor niet tot het rijtje artiesten dat je ziet op alle festivals. Alles staat of valt eigenlijk bij die ene grote hit. Scoor je een hit dan kom je in dat circuit en doe je mee. Ik sta achter mijn muziek en maak nummers die goed in elkaar zitten en een boodschap bevatten. Daar wil ik mee doorbreken en als dat niet lukt zou dat jammer zijn, maar niet het einde van de wereld. Als vader maak ik in ieder geval iets waar mijn kinderen later naar kunnen luisteren.  Om me heen hoor ik zoveel ‘bagger-muziek’ die de hitlijsten wel haalt, maar daartoe wil ik me niet verlagen.

Wat wil je bereiken als artiest?

Veel mensen zullen zeggen rijk worden, maar ik doe het niet voor het geld. Ik wil mensen inspireren met mijn muziek. Mijn grote droom is om een nummer te schrijven wat iedereen kan meezingen tijdens een concert of festival. Dat zou ik gratis doen, zolang een grote groep mensen maar kan luisteren naar wat ik te vertellen heb.

Door Jan van Loon

 

Het is niet meer mogelijk te reageren

X
X

Deel dit met een vriend